Tendencje do zabawy
Tendencje do zabawy, do majsterkowania (manipulowania), do konstruowania, do kolekcjonowania wykazują duży stopień spontaniczności i zdają się dawać efekty wychowawcze nawet bez kierownictwa wychowawczego. W pewnym stopniu wystarcza, jeżeli wychowawca zdaje sobie sprawę z istnienia tych tendencji, dbając o potrzebne do ich wyładowywania się warunki zewnętrzne (odpowiednie miejsce, czas i materiał czy narzędzia). Dziecko oddając się tym czynnościom będzie kształciło się samo. Wychowawca może jednak i powinien organizować te tendencje w celowy sposób i podsuwać im konkretną treść wychowawczo doniosłą. Będziemy mieli wtedy do czynienia z heteroedukcją. Widzieliśmy już poprzednio, jak trudno jest oddzielić źródła i materiały (przedmioty) wychowania od ich produktów (wytworów). Musieliśmy więc niejednokrotnie zahaczać'o te ostatnie mówiąc o pierwszych. Obecnie jednak dokonamy krótkiego przeglądu tego, co wychowanie osiąga czy też usiłuje osiągnąć.