Wstęp
Wiadomo, że pod tym względem niektóre popędy wykazują znaczną podatność i że nawet głód pojawia się w normalnych warunkach w tym czasie, w którym jest zwykle zaspokajany. Ewentualność druga zachodzi wtedy, gdy wychowanie reguluje formę uzewnętrzniania się lub zaspokajania popędu w warunkach życia społecznego. Dziecko przyzwyczaja się np. przyjmować pokarm w pewien określony sposób (używać łyżki, prosić, gdy pragnie jakiejś potrawy, itd.). Regulacja popędu dotyczy raczej tylko zewnętrznej strony jego ujawniania się, zostawiając jego istotę bez zmiany. Środkiem umożliwiającym wychowaniu osiągnięcie tego rezultatu jest nawyk, o którym będzie jeszcze mowa. Ze względu na społeczne znaczenie takiej transformacji może ona być uznana również za pewną formę socjalizacji popędów. To uspołecznienie pewnych tendencji opierać się może ewentualnie na typowym (naturalnym) rozwoju psychicznym jednostki. Tak np. agresja małego dziecka łatwo wyładowuje się w fizycznym ataku (uderzenie, ukąszenie).